Popups
Vol is vol
|
|
"Vol is vol...!" Marokkanen in stadsdeel de Baarsjes in Amsterdam hebben massaal op de PVV gestemd. Salaheddine onderzocht hoe dit heeft kunnen gebeuren... |
Godelieve Kessels is wel geloofwaardig
In zijn brief over het boek De moord op Marietje Kessels haalt Frank van den Nieuwenhuijzen stevig uit naar de auteur van het boek, Godelieve Kessels. Hij vindt Godelieve niet geloofwaardig. Ze heeft alles bij elkaar verzonnen. Ik heb het boek tweemaal gelezen en ik moet bekennen dat het verhaal me nog steeds bij de keel grijpt. De familie heeft ernstig geleden onder de moord door de pastoor en het juk van de kerk. De ondertitel luidt niet voor niets Waarom de ouders moesten zwijgen. Frank van den Nieuwenhuijzen doet het verhaal van Godelieve af met misselijkmakende kwalificaties die ik hier niet wil herhalen. Heel jammer en pijnlijk.
In haar boek beschrijft Godelieve uitgebreid het bezoek van gezanten uit Rome. Dit waren mannen die namens de paus druk uitoefenden op de familie Kessels. De kwalijke rol van de pastoor moest onder de mat geveegd worden en daar voor altijd blijven liggen. Ik krijg het gevoel dat kapelaan/pastoor Van den Nieuwenhuijzen ook een gezant is van de rk kerk. En dat in een tijd waarin diezelfde kerk keer op keer in het nieuws is met weer buitengewoon kwalijk sexueel misbruik.
Bedankt Frank. De pauselijke onderscheiding is denk ik al naar jou onderweg.
Angela Peeters
(bron: Brabants Dagblad)
Marietje Kessels alwéér verkracht
De moord op Marietje Kessels van Godelieve Kessels wordt verfilmd. Ook komt er mogelijk een Engelse vertaling. Wat ik me dan afvraag: hebben die filmproducenten en buitenlandse uitgevers dit boek wel gelezen?Ik wel, en daarna bekroop me een gevoel dat is samengevat in bovenstaande titel. Anders gezegd: deze quasi-spirituele en - volgens mij - grotendeels uit de duim gezogen draak slaat nergens op. In de oprechte bedoelingen van Godelieve Kessels geloof ik.
Niet voor niets draagt ze het boek op aan haar overleden vader. Maar het eindresultaat is slecht geschreven, onwaarschijnlijk en véél te lang. Mia 'voorvoelde' dat ze zou sterven, en wist ook wie de hand aan haar zou slaan. Wat is dit: helderziendheid of New Age-prietpraat?
Bij lezing liet één gevoel mij niet los. Godelieve Kessels heeft de 'Reconstructie' van Ed Schilders (uit Moordhoek) overgetypt en aangevuld met eigen verzinsels. Het mooie bij Schilders: hij ziet Marietje gewoon zoals ze is; een kind van 11. Marietje is geen heilige, maak dat dan ook niet van haar.
De legende van Marietje Kessels verfilmen is een schitterend idee, ook gezien de actualiteit van RK-misbruik. Echter: het is te hopen dat producenten zich daarbij baseren op het al genoemde Moordhoek, een boek dat afschrikt en ontroert. Een boek ook dat niet boordevol nonsens staat.
Frank van den Nieuwenhuijzen, Tilburg
(bron: Brabants Dagblad)
Bio Marieke Plasier
Bio Marieke Plasier
Al vanaf jongs af aan stroomde de creatieviteit al door haar aderen. Ze maakte tekeningen en creërde eigen fantasiewerelden, waarin dieren vaak een hoofdrol speelden. Op haar tiende kreeg ze haar eerste compactcamera en was meteen verkocht.Deze passie heeft er tot geleid dat ze in 2004 begon aan haar studie fotrografie aan de AKV St Joost in Breda,
waar zij in 2008 afstudeerde.
Marieke maakt een duidelijk onderscheid tussen haar geënsceneerde werk en haar autonoom documentaire werk.
Maar beiden hebben raakvlakken met de drie hoofdthema’s die haar werk omschrijven. Vroeger, het gevoel en het verleden. Haar kindertijd en haar dromen gebruikt ze als inspiratiebron.
De afgelopen twee jaar is zij op een onderzoekende manier aan de slag gegaan met haar eigen leefomgeving
en iedereen die daarbij hoort. Dit uitte zich onder andere in het project Sint Anna, een tijdsdocument over de wijk waarin ze woont.
Momenteel is ze bezig met de portretreeks Men and Pussy, waarin ze uitsluitend mannen met hun katten portretteert.
Haar favoriete camera is de analoge Hasselblad 500 CM. De werkwijze en het beperkt aantal opnamen van deze camera dwingen haar om goed te kijken naar het onderwerp en daarin rust te vinden. Op deze manier ontstaan zorgvuldig geselecteerde beelden. Voor haar geënsceneerde fotografie maakt zij gebruik van de digitale Nikon D700. Ook is zij de
mogelijkheden aan het onderzoeken van diverse andere camera's, zoals Polaroid en Diana F+ (Lomography)
De beelden die Marieke creërt toveren bij menig toeschouwer een glimlach op het gezicht en laat ze ontsnappen aan de alledaagse werkelijkheid. Haar werk was onder andere te zien bij galerie Bart Kunst in Huis en op de Zomerexpo in het gemeentemuseum in Den Haag.
Bio Maurice Leenaars
| Maurice Leenaars is geboren in 1966 in Eindhoven. Op zijn 7e begon zijn fascinatie voor flamencomuziek, geïnspireerd door het spel van zijn vader, zijn oom en Paco de Lucía. Zijn vader leerde hem zijn eerste akkoorden en melodieën. Vanaf zijn 8e kreeg Maurice – bij gebrek aan leraren flamencogitaar - klassieke gitaarles aan de muziekschoolen begon te experimenteren met componeren. Zijn eerste televisie-optreden had hij op 13-jarige leeftijd. Op zijn 17-e zette hij zijn studie klassieke gitaar voort aan het conservatorium in Tilburg. Hij werd sterk beïnvloed door electronische en andere vormen van Westerse hedendaagse muziek. Met het verschijnen van Paco de Lucía’s L.P. 'Siroco' (1988-89) kwam voor hem het keerpunt. Met eigen composities en analyses van L.P.’s maakte hij zich de beginselen van de flamenco eigen. Direct na zijn afstuderen in 1989 vertrok hij voor een jaar naar Sevilla. Hij maakte muziek met de locale bevolking en beluisterde intensief de flamenco-programma’s op de radio. Het laatste half jaar was hij gitaarbegeleider aan een flamencodansschool, en trad nu en dan op met diverse gezelschappen. Terug in Nederland speelde hij met een eigen rumba-kwartet in kroegen en werkte met zangers en dansers uit de Nederlandse scene. Zijn gitaarspel bij zang en dans is totaal geïmproviseerd. Sinds 1992 speelt Maurice met altsaxofonist Paul van Kemenade. Mede door deze samenwerking kreeg hij bekendheid binnen de Nederlandse jazz-scene. Regelmatig wordt hij uitgenodigd als gastdocent aan conservatorium en muziekschool en voor het leiden van workshops voor jazz-ensembles. Ook is hij zo nu en dan actief als arrangeur, zoals voor de brass-band Say No More waarvoor hij zijn werk 'La danse du village' bewerkte. In 2002 gaf hij voor het eerst concerten in Burkina Faso (West Afrika) samen met de violist Herman van Haaren. Maurice Leenaars werkt/heeft gewerkt met: Olayo Jimenez, Antonio 'Sevilla' Paque en José Ligero (flamenco-zang), Julián Martín, Juan Reyes en Sofía Yero (flamenco-dans), Paul Hagenaars (jazzgitaar), Frans van Grinsven, Michiel Westerhuis en Jan Jansen (percussie), Antal Steixner en Marvin Cortés (flamenco-percussie), Pieter Bast (drums), Gerard Brohm (basgitaar), Peter Hofland (soundscapes), Paul van Kemenade en Leon Steuns (altsaxofoon), Herman van Haaren (viool), Tom America (compositie), Jan Doms (beeldend kunstenaar en audio-visuele projecten), Guus Meeuwis(Nederlandstalig lied), Antonio de Veronica, Saray Cortes en La Salinera, Juan Heredia(percussie, Malaga), Luisa Munoz (met een golfje op de n, zang, Malaga), Erminia Fernandez (zang), Eric Vloeimans (trompet) en anderen. |
 Maurice Leenaars' tv-debuut (1977) (klik  voor volledig scherm) |
Martijn Neggers Aankeiler
"...Of over die keer dat ik thuis kwam van het café, en voor het slapen nog even wilde rukken. Over hoe ik dat natuurlijk niet in mijn eigen slaapkamer wilde doen, omdat mijn vrouw daar lag te slapen. Over hoe ik bedacht dat mijn dochtertje uit logeren was, maar er te laat, met mijn broek op ...mijn knieën, achter kwam dat er juist een meisje bij háár was komen logeren. Of ze zouden beginnen over die keer dat mijn zoontje toe moest kijken hoe ik het konijn onthoofdde, omdat ik vind dat elke jongen pas een man wordt als hij een knaagdier heeft zien doodbloeden. Maarja, leg ze dat maar eens uit, op katholieke basisschool de Jozefbunker. Die snappen niet dat ik eigenlijk een hele zachte man ben. Een hele lieve familieman..."
Recensie 'Jazz in Tilburg'
'Jazz In Tilburg' (recensie op Jazzenzo)
Hoe is het mogelijk dat in een provinciestad als Tilburg, ver van metropolen als Amsterdam en Brussel, honderd jaar geleden al jazz was geboren? Deze en andere vragen waren drijfveren voor Henk van Belkom en Rinus van der Heijden, om een boek uit te brengen over de geboorte van de jazz en verdere muzikale ontwikkelingen in Tilburg. ‘Jazz in Tilburg, honderd jaar avontuurlijke muziek’ is de voor de hand liggende titel van het boek, dat vanaf nu in de boekhandels ligt.
Rinus van der Heijden, als medehoofdredacteur ook verbonden aan webmagazine Jazzenzo, vormde half vorig jaar een redactieteam, waarin naast hemzelf en Henk van Belkom ook Jan van Rijthoven en Ruud Erich plaatsnamen. Van Belkom is trompettist en leider van The South Jazz Band, Van Rijthoven is eveneens jazzmusicus en publicist en Ruud Erich is journalist. In de jaren zeventig was hij geruime tijd perschef van Jazz Meeting Tilburg, een festival dat van 1973 tot en met 1998 elk jaar in de stad plaats vond.
Die kwart eeuw Jazz Meeting Tilburg krijgt ruime aandacht in het boek. De geschiedenis ervan is opgetekend door Erich. Van Belkom en Van Rijthoven deden vooral historisch onderzoek. Vanaf het begin van de vorige eeuw, tot pakweg 1970. Zij konden daarvoor beschikken over een immens archief, dat ruim een halve eeuw omvat en door Henk van Belkom is samengesteld uit knipsels, foto´s, programmaboekjes, boeken, platen en wat al niet meer. Van Belkom zelf bezocht al drie jaar voordat de werkzaamheden aan het boek ´Jazz in Tilburg´ begonnen, jazzmusici of indien zij waren overleden, hun familieleden. Jan van Rijthoven vergezelde hem daarbij en maakte aantekeningen van de gesprekken. 
Tijdvakken
Het boek ´Jazz in Tilburg´ is opgedeeld in vier tijdvakken: 1900-1920, 1920-1950, 1950-1970 en 1970-heden. Elke periode begint met een inleiding, geschreven door Rinus van der Heijden. Hij schreef ook de geschiedenis van de moderne Tilburgse jazz, waarvan de kiem werd gelegd toen in 1973 Groep Ohm het concours van Jazzfestival Laren won. Daaruit is volgens Van der Heijden de Tilburgse School voortgekomen, die onder andere Niko Langenhuijsen, Willem Kühne, Paul van Kemenade, Eric van der Westen, Hans Sparla, Jeroen van Vliet en Harmen Fraanje heeft ´afgeleverd´. Ook voerde Van der Heijden redactie en eindredactie, welke laatste klus hij deelde met Anne-Marie Vervelde.
´Jazz in Tilburg, honderd jaar avontuurlijke muziek´ is een luxe boekwerk geworden van 352 pagina´s, dat uiterst divers is vormgegeven. Met een uitgekiende plaatsing van kleuren- en zwart-witfotos´s, kaders en kleurgebruik, is een soort almanak ontstaan, die ook aan degene die liever plaatjes ziet dan leest, volop mogelijkheden biedt. De foto´s in het boek, vooral die van het begin van de vorige eeuw, komen vaak uit privé-archieven.
´Jazz in Tilburg´ gaat grondig in op allerlei zaken die aan jazz zijn gerelateerd. Midzomerfeesten bijvoorbeeld, die in de jaren vijftig en zestig werden georganiseerd en waaraan de toenmalige fine-fleur van Tilburgse jazzmusici meewerkte. De ontwikkeling van Hawaiimuziek in Tilburg lijkt nauwelijks met jazz te maken te hebben, maar de auteurs maken duidelijk dat er wel degelijk lijnen bestaan tussen deze muziekstijlen.
Bijna tweehonderd musici worden geportretteerd. Onder hen zijn er die nauwelijks bekendheid verwierven, maar toch hun rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van de Tilburgse jazz. Dat gaat van de eerste pioniers, die voortkwamen uit de fabrikantenfamilies die Tilburg toen kende, via de musici die dansorkesten naam gaven, de musici die zowel oude stijl als moderne jazz beoefenden, tot de eerder genoemde Tilburgse School. Harmonieën en de Fraters van Tilburg spelen een opmerkelijke rol bij de ontwikkeling van de jazz in de stad.
Ella Fitzgerald
Er is ook geschreven over wereldberoemde jazzmusici die Tilburg aandeden: Count Basie en Ella Fitzgerald, Eric Dolphy, Lionel Hampton, Archie Shepp, David Murray, Benny Bailey en vele anderen. Tussen alle verhalen door worden in korte, kleurrijke kaders de vele stijlen van de jazz geduid: van de New Orleansjazz tot Nu Jazz.
Bijzonder is, dat aan het boek een cd is toegevoegd, met daarop 24 opnames van Tilburgse jazzmusici. De oudste opname dateert van 1933. De cd moet worden gezien als een curiositeit, vanwege een aantal opnames die uit eigen archieven van de musici zijn opgedoken. De schijf beoogt geen volledig overzicht te geven van de groei van de jazzmuziek in Tilburg, maar ondersteunt een aantal van de portretten in het boek.
´Jazz in Tilburg, honderd jaar avontuurlijke muziek´ wordt in eigen beheer uitgebracht. Het boek gaat 29,95 euro kosten en is te koop bij boekhandels in Tilburg en omgeving. Belangstellenden van buiten Tilburg kunnen terecht bij het secretariaat van Stichting Jazz in Tilburg, tel. 013-5424738 of website www.jazzintilburg.nl
