De kunst van het skateboarden
De kunst van het skateboarden
...elk trapt zijn klaar liggend skateboard op de achterkant, zodat het omhoog vliegt tot het klem zit onder de arm en ze lopen naar buiten, laten het skateboard op de grond vallen, springen erop en zetten af, daar gaan ze, het is avond en het schemert licht, dit is het tijdstip waarop het verlangen de stad in te glijden onhoudbaar heftig wordt, het lichamelijke verlangen de vrijheid te proeven die het skateboarden geeft, uit de poriën dampt en bijna is te ruiken, ze draaien de
Korvelse Weg in, even de spieren warm laten worden, af en toe nadert er een tegenligger en dan olliën (opspringen met skateboard onder de voeten) ze het trottoir op, landen op de voorste of achterste wielen en blijven daarop balanceren tot ze weer van het trottoir af rijden, ze glijden richting stad, trottoir op, trottoir af, maken een one eighty (waarbij ze omhoogspringen en met board en al 180 graden draaien), rollen de Schouwburgring op en naderen het Conservatorium, hét openlucht trainingscentrum van de Tilburgse skateboarder, elke truc kan er tot in het eindeloze geoefend worden, maar ze blijven hier niet hangen, ze grinden (glijden met de metalen onderstellen van een skateboard op een stenen rand) en verder gaat het, de weg over naar de betonnen fontein, tussendoor een body varial (alleen het lichaam draait, het skateboard rijdt door) uitvoerend, dan nemen ze snelheid, vanaf de betonnen fontein vliegen ze over de waterbak en met een uitgebalanceerde, licht krakende klap landen ze op het plein aan de andere kant, en daar ratelen ze de hoek om van het gemeentehuis, het geluid van het ondergrondse metrostation wordt overstemd als ze tegenover de ingang van het gemeentehuis op de rand van de waterbak olliën, ze gaan de Willem II-straat in en steken de Heuvelstraat over, in de verte glanst in straatlantaarnlicht de trapreling bij de zij-ingang van De Nieuwe Vorst, als ze vlakbij de reling zijn, zweven ze als door een magneet omhooggetrokken over de reling en landen met een klap op de grond, risico nemen, maar net aan de veilige kant van het mogelijke blijven, waardoor gevaarlijke trucs niet leiden tot gebroken botten, is de uitdaging, ze kletteren de trappen af en zwieren even later het speciaal voor skateboarders aangelegde Pieter Vreedeplein op: de massieve letters in natuursteen zijn glad en steenhard, op de rand van de ene letter sliden (glijden over een stang of richel met de plank of wielen) ze, op een andere grinden ze, zo schieten ze over het plein van steenblok naar steenblok, wervelen weer een hoek om, de natuurstenen randen van de verhoging van het nieuwe Heuvelplein zijn te onregelmatig om er iets mee te doen, ze grinden even op een houten bank, zoals een minnaar met zijn lippen over de snel ontblote borst van zijn geliefde strijkt, doen een kickflip waarbij ze opspringen en met een zijwaartse trapbeweging het board een keer om de lengteas laten draaien en schieten de parkeergarage naast de Heuvelpoort in, hijgend staan ze eindelijk stil aan de balustrade van het bovenste parkeerdek, kijken uit over de stad, overal rijzen hoge gebouwen op, vrolijk gedruis van uitgaansleven klimt naar boven, overal lichten, na een minuut of tien knikt de een naar de ander, en daar gaat ie weer, down hill, de wielen knerpen, de ene verdieping na de andere laten ze achter zich, nu moet er geen auto naar boven komen, dan zijn ze zo goed als dood, ze belanden heelhuids beneden, Tilburg heeft geen heuvels, maar zo'n garage is ook fantastisch, ze beginnen aan de tocht terug zonder te weten hoe die zal verlopen, alles is improvisatie, een aaneenschakeling van flitsende beslissingen en lichaamsbewegingen die dat ultieme gevoel van vrijheid geven, terug naar Ringbaan Zuid, naar de elpee Out Of This World van de Moody Blues, en blikjes knetterkoud bier uit het vriesvak die de cooldown inluiden van een urenlange roes, jawel, een cooldown, maar niet voor lang.
Tom van Berkel (24) is professioneel skateboarder. Hij was op zijn achttiende al Nederlands kampioen. Hij bezat de NOC*NSF-status, maar maakte er geen gebruik van. Wilde niet naar de Olympische Spelen worden uitgezonden. ‘Ik houd niet van competitie, en niet van het eindeloze trainen in skateparken. Ik wil buiten zijn.’ Een andere uitspraak van hem: ‘Skateboarden is geen sport, het is een kunst’.
Bart van Dijk (33) is journalist en schrijver. Hij publiceerde de roman 'Een Omstander van het Onbemerkte Soort'. Hij beoefent 'de kunst van het onbemerkt blijven'. Samen met vaste skatemaat Tom van Berkel ontwikkelt hij in sketches en korte verhalen de literaire figuur Pekeljan, ‘de boer onder de reptielen’.
Bron: Tilburg Magazine, september 2009
Plaats reactie
