Johan en de dood
Als het nou een politieke tegenstander
Was geweest, een hooligan, een terrorist
Dan had jij hem, Johan, haarscherp als geen ander
Ín doen laten zien dat hij zich had vergist
Vriendelijk als steeds, bereid je in te leven
In elk standpunt, had je consistent, oprecht
En enthousiast de terechtheid van je streven
Als bestuurder aan te blijven uitgelegd
Maar de dood, die huichelachtige schijnvrome,
Stond te lachen toen jij stoer verklaarde dat
Je 'de wilskracht had er bovenop te komen'
Wilskracht, lieve Johan, kaalgevreten schat
Wat wil wilskracht tegen niet te vatten wetten
Maanblind staan we in een doolhof van verdriet
Dat heel Tilburg nu verstrikt houdt in zijn netten
En hij die ons moed zou kunnen geven is er niet
Maandag 22 september 2003 overleed Johan Stekelenburg. Ik kreeg het te horen om een uur of vijf toen ik net de laatste hand legde aan mijn wekelijkse column op dinsdag in het Brabants Dagblad. Diezelfde krant vroeg mij of ik voor diezelfde dinsdag, 23 september, een gedicht wilde maken voor bij en foto van Stekelenburg op de voorpagina. Ik beloofde dat ik het zou proberen, maar gaf geen garantie dat het me zou lukken.
Om een uur of zes die maandag hoorde ik Ward Dekkers op Omroep Brabant verslag doen vanaf het stadhuidplein in Tilburg. Hij vertelde dat iemand bloemen was komen leggen op de trappen van het paleis-raadhuis. Ik ben daar toen ook naar toe gegaan en kwam daardoor in de stemming van verdriet en wanhoop die uit het gedicht spreekt. Rond elf uur die avond had ik het af. Toen belde het Radio 1 programma Met het oog op morgen of ik het in hun uitzending van die avond wilde voorlezen. Daar beleefde het gedicht zijn première. De volgende dag prijkte het op de voorpagina van het Brabants Dagblad. Later hebben verschillende radio- en televisiezenders het uitgezonden. Een handgeschreven versie verscheen in Tilburg Magazine.
