Geen seks op zaterdag en als ik zeg ‘NEE–JA’, dan bedoel ik ook ‘NEE–JA...!’
Geen seks op zaterdag en als ik zeg ‘NEE–JA’, bedoel ik ook ‘NEE–JA’
Tot mijn grote verbazing las ik in de Tilburgse Koerier van deze week – puur bij toeval, ik lees dit huis-aan-huisblad zeer onregelmatig – een column van Joost de Beer, uitgever van het blad: ‘Eisen, laat me niet lachen’.
De Beer uit daarin zijn ongenoegen over de wijze van aanbesteding van de gemeentelijke nieuwspagina’s, die vanaf 2012 zullen worden ondergebracht bij stadsconcurrent Stadsnieuws.
In zijn slotregels verzucht de Beer dat zijn teleurstelling over het verdwijnen van de gemeentepagina’s uit de middenkatern niet zozeer voortkomt uit het verlies aan financiën, maar dat hij zich vooral bekommert om zijn lezers: deze zijn immers de dupe.
Om eerlijk te zijn, heb ik wel zo'n beetje mijn twijfels over de deugdelijkheid van de Beers deugdzame motieven. Maar gelijk geven doe ik hem wel. Omdat hij zijn twijfels aan de legitimiteit van de gemeentelijke eisen waaraan een aanbesteder zou moeten voldoen en aan de uiteindelijke keuze, met degelijke argumenten onderbouwt.
Zo eist de gemeente dat er geen seksadvertenties in het medium mogen staan. Stadsnieuws heeft toegezegd deze seksadvertenties niet in de editie met de gemeentepagina’s te zullen plaatsen.
Hypocrieter kan het bijna niet. Wij als lezers moeten ons periodiek van seks onthouden, zodra de gemeente kond doet van de reiniging ener riolering. Wie het condoom past, trekke hem aan, zou ook ik met Joost de Beer tegen de opgestoken middelvinger van de aanbestedingsambtenaar gezegd hebben.
Ook ergert de Beer zich aan het feit dat noch de medewerkers van de afdeling Communicatie, noch de gemeenteraadspartijen ‘niet of nauwelijks gekend zijn in de aanbesteding en besluitvorming’. Een niet te onderschatten punt van bezwaar, waar ik die raadspartijen, de Beers’ VVD incluis, overigens nog niet over heb gehoord. 
Vreemd vind ik echter wel dat de Beer zich nauwelijks bekommert om de lezers die een ‘NEE – JA’ –sticker op hun voordeurgleuf hebben prijken. Immers, een redelijke gemeentelijke eis voor aanbesteding zou toch ook moeten zijn geweest: “Mensen met een nee-ja-sticker op de voordeur, dienen verschoond te blijven van iedere vorm van folderreclame, op welke wijze aangeboden dan ook.”
Een gemiste kans van Joost de Beer, want tweemaal per week puilt mijn Stadsnieuws uit van de ingevouwen reclamefolders, van rioleringsontstoppinsbedrijven tot massagesalons. Ik heb er zelf ooit drie bezorgers op aangesproken. Twee haalden hun schoudertjes op en stamelden dat ze dat ‘moesten doen van Stadsnieuws’. De derde blaatte van de week nog in verhufterd Tilburgs dat ik dan maar een NEE-NEE-sticker op mijn deur moest pleuren. Een NEE-NEE-sticker…! Waardoor ik dan ook nooit meer de gemeentelijke nieuwspagina’s en volgens de Beer “natuurlijk veel meer dan alleen maar gemeentenieuws” in de Tilburgse Koerier onder ogen krijg…! 
Nu donder ik Stadsnieuws al jaren rechtstreeks vanaf de deurmat onmiddellijk in de papiercontainer. En ik neem mij voor om dat te blijven doen, gemeentenieuws of geen gemeentenieuws. Al was het maar omdat ik het ook onbegrijpelijk vind dat ik na 24 jaar gemeentenieuws in de koerier zomaar ineens verstopt raak in het reclameriool van een advertentievod van Wegener.
Enfin, redenen genoeg voor de gemeente Tilburg de aanbesteding van haar nieuwspagina’s nog eens te heroverwegen…
