Madeltar's Gids voor Tilburg: 'Kanaal'
Deze week: Kanaal
Deze vraag komt van Idi Amin uit Loon op Zand, die zich het volgende afvraagt:
Beste Madeltar,
waar komt het Wilhelminakanaal uit en waar begint het?
Beste Idi,
Deze vraag heeft me van ongeveer mijn achtste tot mijn twaalfde ook bezig gehouden, tot ik op een kwade dag zelf in het kanaal viel (de brug waarover ik fietste bleek nog niet afgemaakt te zijn; in deze tijd was Tilburg-Noord, dat lange tijd bedolven had gelegen onder lagen cement, pas net herontdekt door hippe projectontwikkelaars) en enkele kilometers door de getijden werd meegesleept; op die manier ondervond ik aan den lijve waar het kanaal eindigde!
Ik had juist leren zwemmen, Idi, dat was het probleem niet, en zonder veel moeite slaagde ik er in het hoofd boven water te houden, watertrappend in het troebele, zware water. Toen, in '97, was het Wilhelminakanaal nog niet de modderpoel die het nu is, was het nog niet verworden tot de officieuze vuilstort en budget-begraafplaats van Tilburg.
Ik slaagde er in een boei vast te grijpen en werd oostwaarts meegevoerd. Ik moet zo minstens een kwartier gedreven hebben. De stroom voerde me onder bruggen door, waar fietsers en joggers verbaasd bleven staan en daarna naar me zwaaiden. Het kanaal takte af naar rechts en nu ging ik verder de bebouwde kom in, langs wijken en woonboten. Ik vreesde dat ik nog uren zou ronddobberen en in zee zou eindigen, maar zo ver kwam het niet.
Het kanaal werd smaller en tenslotte knalde ik tegen een soort metalen rooster. Ik slaagde er in langs het rooster omhoog te klimmen en de kade vast te pakken, en besefte dat ik op het punt was beland waar het kanaal een ondergrondse tunnel in verdween. Het rooster was daar geplaatst om te voorkomen dat de afgedankte fietsen en fauteuils die dag in dag uit in deze westerse Ganges werden gedumpt verder dreven. Een visser die langs het kanaal stond stak me zijn hand toe en trok me uit het water. Hij vroeg vervolgens 10 euro beloning voor zijn diensten maar die heeft hij nooit gekregen.
Ik keek in het rond en besefte dat ik me nabij de Piushaven bevond, vlakbij het Tilburgse centrum. Ik had het hele traject vanaf Goirke hierheen afgelegd, en besloot mijn werk maar af te maken. Daartoe volgde ik de route van het kanaal verder, door af en toe mijn oor tegen de grond te drukken en te luisteren of ik het water nog hoorde stromen. Zo ging ik in een vrij rechte lijn verder om uit te komen op een pleintje, vlak voor het Stadspaleis...
... bij een fraaie fontein, waar een groenig water uit kwam gespoten. En ineens begreep ik álles.
Waar het kanaal begint is mij overigens nog altijd een raadsel.
Vragen? Vragen! Tweet ze naar @madeltar o.v.v. #madeltarsgids
