Tilburg Virtueel

...een periodiek dat permanent verschijnt...

Mariska




MARISKA

Het was een leuke dag geweest. Mariska had erg genoten van haar verjaardag, hoewel ze dacht dat het misschien een beetje kinderachtig was, je zo te verheugen op taart en cadeautjes. Ze was tenslotte achttien geworden vandaag. Haar ouders en haar broertje hadden die ochtend aan haar bed verjaardagsliedjes gezongen en de hele dag was er visite voor haar geweest. Ze had nieuwe kleren en een scooter gekregen en dat terwijl ze toch was blijven zitten. Het was kortom een heerlijke dag geweest en ze prees zichzelf gelukkig met zo’n fijne familie. s‘Avonds in haar bed dacht ze weer even aan haar grootmoeder, die er helaas dit jaar niet bij was geweest. Ze was namelijk dood.

Even werd Mariska weer een beetje verdrietig, maar toen viel haar blik op het cadeau dat ze ooit van grootmoeder gekregen had. Het was een mooie antieke spiegel, die inmiddels alweer een hele tijd op haar kamertje hing. En ook dacht ze weer aan het verhaal dat haar grootmoeder verteld had, toen ze deze spiegel kreeg. Het was een beetje een vreemd verhaal.

Deze spiegel zou namelijk magische krachten bezitten. Wat die krachten nu precies inhielden, daarover had grootmoeder erg geheimzinnig gedaan. ‘Wacht maar tot je achttien bent.’had ze gezegd. Dat vond Mariska erg spannend natuurlijk, maar wat wil je, ze was nog maar een kind. Ze vond het wel grappig daar nu aan terug te denken, nu ze dan werkelijk zo groot was.

Die nacht viel een manestraal door de vitrage en weerkaatste via de spiegel op Mariska’s gezicht. Ze werd wakker en haar blik viel meteen op de spiegel, die er zo in het maanlicht wel erg sprookjesachtig uitzag. Weer dacht ze aan de woorden van haar grootmoeder over de magische spiegel en hoe ze gezegd had;‘Wacht maar tot je achttien bent.’

Ze kon de verleiding niet weerstaan en klom uit haar bed om voor de spiegel plaats te nemen. Ze vond het eigenlijk best wel voor schut of zo, maar goed, niemand die haar zag.
Zo zat ze daar dan en staarde naar haar spiegelbeeld in het maanlicht. Ze mompelde iets in de geest van ’Spiegeltje, spiegeltje aan de wand.’Het was het eerste dat haar te binnen schoot.
Er gebeurde verder niets, dus ze besloot maar weer te gaan slapen. Wel wilde ze nog even een vlekje van het spiegelglas poetsen.
Toen ze het aanraakte leek het wel of haar vingertoppen in het glas verdwenen en ze verstijfde van schrik. Zou het dan toch….? Enfin, voor ze het wist zat ze met haar hele arm in de spiegel en het was nog maar een kleine stap om helemaal door het glas heen te verdwijnen.

Eenmaal aan de andere kant keek ze vol verbazing om zich heen. Ze bevond zich in een felverlichte ruimte, met geroezemoes van stemmen en zachte achtergrondmuziek. Ze hoorde een melodieuze stem die de hele ruimte leek te vullen. ‘Natasjakassabijasjeblief, Natasjakassabijasjeblief!’ Toen realiseerde ze zich dat ze in een supermarkt stond. En dat in haar pyjama, echt wel voor schut! Zo snel als ze kon probeerde ze de uitgang terug te vinden. Dat was gelukkig niet moeilijk en al snel stond ze weer in haar eigen kamer. Mariska kon het nauwelijks geloven. Ze durfde toch niet goed terug te gaan naar deze sprookjessupermarkt en besloot de volgende dag samen met haar moeder en met fatsoenlijke kleren te gaan.

De volgende dag vertelde ze alles aan haar moeder, die meteen razend enthousiast was. Diezelfde dag stapten ze dan ook allebei door de spiegel en kwamen terecht in de grootste Albert Heijn die je je maar kunt voorstellen. Werkelijk alles was er te koop en tegen ongelofelijk scherpe prijzen. Het leek wel of Mariska en haar moeder er de hele dag hadden doorgebracht, maar dat was natuurlijk niet echt, dat lijkt altijd zo als je in een magische wereld vertoeft. Wel kwamen ze terug met tassen vol aanbiedingen en nieuwe producten. En dat alles voor een fractie van de gangbare prijs. Vanaf die dag deed het hele gezin boodschappen via de magische spiegel van grootmoeder en toen Mariska op kamers ging, ging de spiegel natuurlijk mee. En zo kwam het dat Mariska altijd goed gevoed, keurig gekleed en vrolijk was en later trouwde met een hele leuke man.

Frans van der Meer