Tony
TONY
Tony gooide de laatste witte muizen in zijn terrarium en wachtte af om te zien hoe zijn reuze boa constrictor ze zou verorberen. Dit was altijd weer een spektakel. Het deed hem steeds weer denken aan die scene uit ‘The Terror Of Living’ van Yvan Chalasnikow, een vier uur durende Russische cultfilm uit 1966 in zwart wit, in het Japans nagesynchroniseerd en ondertiteld in het Roemeens, maar voor de liefhebber van het genre een absolute must.
Al snel waren de arme dieren verslonden en Tony wijdde zich weer aan zijn laatste project; een bouwpakket van het meest huiveringwekkende monster uit de recente filmgeschiedenis: The howling Flab. Hij was hier al enkele weken mee bezig en draaide daarbij altijd zijn favoriete cd van dit moment; ‘Total Resignation’ van de formatie Demotivated Slut. Jarenlang was hij fan geweest van Fatal Abortion, maar na het verschijnen van hun laatste cd met hun top 10-hit was dat voorbij. Wat een waardeloze commerciële sound. Daarbij kwam dat de zanger zijn haar had afgeknipt en zodoende een knieval had gemaakt naar de commercie. Tony had om middernacht bij volle maan alle cd’s van Fatal Abortion ritueel verbrand in zijn achtertuin. Trouwens ook de tourshirts waar de zanger nog met lang haar opstond.
Heel lichtjes headbangend werkte hij verder aan zijn bouwpakket.
Het uitgerukte oog was hierbij het moeilijkste, voorzichtig bracht hij rode verf aan in de oogkas, maar schoot daarbij uit en even leek het of heel zijn bouwpakket hiermee verknoeid was, maar gelukkig viel het totaalbeeld mee. Hij draaide nog een zware Brandaris en besloot dat het wel welletjes was geweest. Morgen wachtte hem tenslotte weer een dag aan de lopende band bij de Vademestru Afvalstoffenrecycling en Diervoeders B.V. aan de Ringbaan Oost in Tilburg.
Toch kon hij het niet nalaten in bed nog even te lezen in ‘Vampirella en de vloek van de stinkende lijkenzuigers.’ Zijn gedachten dwaalden echter af naar het concert van volgende week, dan zou ‘Delete ‘Em All’ optreden in de grote zaal van 013 en weer een week later was het zover; dan stond hij zelf in de Batcave met zijn band. Hij hoopte wel dat zijn vriendin dan weer terug zou zijn, ze was op vakantie naar Stonehenge voor de heksensabbat. Ze zou er bij moeten zijn als hij samen met de jongens van Bloodstained Ax het publiek zou doen huiveren met moddervette gitaarriffs en zijn messcherpe teksten de zaal in zou braken. In gedachten voelde hij reeds de dubbele bass beuken. Hij draaide zich op zijn linkerzij, want zijn piercing bleef maar iriteren en stapte in het eerste het beste treintje naar dromenland.
Twee weken later zat Tony in de kleedkamer met Bloodstained Ax te wachten tot de show kon beginnen. Er was enige onenigheid gerezen met betrekking tot de setlist. Marco beweerde dat afgesproken was om met ‘Lost Erection’ te beginnen, terwijl Remco dat nummer juist niet meer wilde spelen, omdat het ooit gecoverd was door Tampera en dat was een stel commerciële meelopers. En Tony vond eigenlijk dat Remco veel te mainstream was in zijn solo’s. Even leek het erop dat het hele optreden niet door zou gaan, maar juist toen Remco en Marco Tony uit de band wilden zetten, kwam daar een kleine, bleke gestalte in een lange zwartleren jas de kleedkamer binnen. Het was Tony’s vriendin die, net terug van Stonehenge, het concert niet wilde missen.
’Hellyeah!’ riep Tony en omarmde zijn lief. ’Hellyeah!’ riepen ook de andere bandleden, want Tony’s vriendin was best een lekker wijf en gezellig ook. Ze dronk altijd graag een pilsje mee met de jongens en was eigenlijk ook de grootste fan van Bloodstained Ax. Altijd als ze optraden zag je haar paarse haren voor het podium heen en weer zwieren. ‘In your face!’ merkte Remco dan ook terecht op.’Respect!’ voegde Marco eraan toe. En zo kwam het dat Bloodstained Ax die avond toch een spetterend optreden gaf in de Batcave, waarbij gecrowdsurft en geheadbanged werd dat het een aard had…. Eind goed al goed.
P.s. Misschien leuk om te vermelden dat deze tekst, buiten dit naschrift dan, 666 woorden telt. Ja, daar is over nagedacht.
Deze column is eerder gepubliceerd in stadsmagazine Tillywood
