Tilburg 200 jaar
TILBURG 200 JAAR
‘Tilburg 200 jaar.’ Ja mensen, de tijd vliegt. Alweer twee eeuwtjes de schonste stad van et laand, zoals men vroeger zei. Deze status hebben wij niet zomaar gekregen, nee daar is heel wat aan vooraf gegaan. Wij blikken vandaag terug naar het Tilburg van weleer, toen de stad nog naamloos was en slechts werd bevolkt door op gorilla’s gelijkende inboorlingen, die elkaar met speren en knuppels te lijf gingen. Het Tilburg uit de vroege ijzertijd. ‘Tilburg moderne industriestad’ en ‘T je bent er.’ Enkele marketingtechnisch verantwoorde uitlatingen, waarmee men tracht deze stad op de kaart te zetten, zoals dat heet. Onzin natuurlijk want Tilburg staat allang op de kaart. Bekijk een willekeurige kaart van Nederland en het wil al heel gek gaan als Tilburg er niet op staat. Ik heb zo’n kaart nog nooit gezien tenminste. Ik zie dan ook de toegevoegde waarde van dergelijke slogans niet in. Ze zijn verzonnen door Systemaccountantfaxengineerfaxilitydirectionmanagers in een of ander glazen kantoorgebouw langs de snelweg in opdracht van de gemeente met als doel de stad een imago te geven. Want dat is wat er aan schortte, een echt imago, zoals andere steden dat ook hebben.
In het begin van de ontstaansgeschiedenis van Tilburg had men wel wat anders te doen dan nadenken over het imago van de stad. Onze voorvaderen uit de prehistorie, thans bekend als de ‘Golliepaopen’, leefden in stamverband en voorzagen in hun levensonderhoud door het beroven van rivaliserende stammen, zoals de ‘Tietaaier’, de tegenwoordige bewoners van Goirle.
In het archief van Prof. Dr. G. Grimmbach, hoogleraar antropologie aan de Katholieke Universiteit Tilburg vinden we een met houtskool op boombast getekende landkaart waar Tilburg wel opstaat, maar slechts als een naamloze nederzetting, bestaande uit 2 plaggenhutten en een lindeboom. Deze kaart stamt volgens de professor uit de oertijd, om precies te zijn, uit het neo-plasticum.
Wat weten we eigenlijk van de stad Tilburg in de oertijd?
Zoals inmiddels door iedereen wordt aangenomen, een enkele idioot daargelaten, stammen wij mensen van de apen af. Aan veel Tilburgers is dit nog goed te zien. Te horen ook trouwens. Het Tilburgse dialect is ontstaan als gevolg van de geïsoleerde positie die Tilburg duizenden jaren heeft gehad binnen de Nederlanden. De oorspronkelijke bewoners bedienden zich van rauwe kreten als communicatiemiddel. Terwijl men in de rest van ons land al rechtop kon lopen en hele zinnen kon vormen, bleef men in Tilburg door het gebrek aan goede verbindingswegen, geluiden produceren die nog erg dicht bij het vocabulaire van onze voorouders, de apen lagen. Wie het hardste schreeuwt heeft in de regel gelijk, zo was de mores toen. En anders bood een ruwhouten knuppel nog altijd uitkomst. Tot op heden is hier eigenlijk nauwelijks iets aan veranderd en de gemeente spant zich dan ook in zich aan dit stukje historie te ontworstelen.
Men verzon pakkende slogans, men greep de slopershamer en de hakbijl en verwijderde onder zeer veel meer de lindeboom, een stukje natuur in de stad, dat herinnerde aan het onbeschaafde verleden.
Bij primitieve stammen vormt een boom dikwijls het hart van de gemeenschap. Het volk hecht doorgaans zeer veel waarde aan zo’n boom, die niet zelden de status van heiligheid bereikt, zo ook in de nederzetting Tilburg. Deze boom nu, een linde die reeds sinds mensenheugenis het centrum van deze stad vormde, werd door de gemeente enkele jaren geleden omgehakt in de hoop daarmee het Tilburgse volk te civiliseren. Vandaag de dag wordt in Tilburg nog steeds alles verwijderd wat zou kunnen leiden tot nostalgische gevoelens en vervangen door moderne beton- en staalconstructies die naar men zegt passen in het uniforme straatbeeld. Om eventuele protestacties van intellectuelen en andere randfiguren voor te zijn vinden dergelijke cultuurvernietigingen ’s nachts en onaangekondigd plaats.
Ja, er is heel wat veranderd sinds de laatste holenmensen onze mooie provincie bevolkten. Maar de ware volksaard verloochent zich niet. Op bijgevoegde illustratie ziet men een reconstructie van hoe de oer-Tilburger er moet hebben uitgezien. En wie goed kijkt herkent hierin reeds de moderne stadgenoot die heden ten dage het straatbeeld bepaalt.
Deze column is eerder gepubliceerd in stadsmagazine Tillywood
Plaats reactie
