Dion van den Berg: 'Ergens in het universum'
Ergens in het universum
Ik sloeg met dubbelgevouwen krant
de dikke zwarte strontvlieg dood
tegen het keukenraam
en zag hoe het kleine propje
daarbij onvrijwillig uitgepoept
uiteenviel in tientallen witte larfjes
die zich langzaam maar resoluut
over de onmetelijke glasplaat
in alle richtingen van
het verkreukelde karkas
verwijderden. Fascinerend, kijk nou…
Maar ik moest op last van mijn vrouw,
zij reikte met uitgestrekte arm de keukenrol,
'die smerigheid opdoen en gauw!'.
Ik wilde niet maar had geen keus.
Dat was 1986. Nu in 2012
zijn we een millennium ouder
twee kinderen rijker
twee ouders armer
en ook twee huizen verder.
Maar toch: als u even stil bent
en ik mijn ogen sluit, dan zie ik
die witte larfjes wéér gaan, in mijn hoofd.
Dan zie ik die witte larfjes wéér gaan
en dat is goed.
Voor zoveel leven, zoveel levenslust
moet immers ergens in het universum
een veilig plekje bestaan.
Plaats reactie
