Dion van den Berg: 'Alleen het onmogelijke!'
Alleen het onmogelijke!
Woest wassende wolken waden
over de natte wereld en achter
de bruut botsende hemelse coulissen
gloort minder dan een sprankje hoop
op een zonnestraaltje op het theater,
waar onvermoeibaar vallende bladeren
windgespeelde levenslust verbeelden
en waar boeren in stilte of luidop vloeken
aan de rand van zompig half verzopen land.
De aardkloot zuigt zonder vragen alles op
maar langzaam en lethargisch en dus
vult water de donkere uiterwaarden
en verbinden plassen zich banaal
tot een zwarte omloop in de stad.
In de trein neem ik de schade op:
ik ben nat, zeiknat, tot in mijn bilspleet
maar in mijn rugzak, onder de bladerkronen,
bevechten raven en ratels elkaar victorie
vrolijk en venijnig als vanouds
met hymnen en eeuwenoude ritmes.
“Geloof toch alleen ’t onmogelijke!”
De wereld is nat, zeiknat, maar mijn
Ter Balkt is gelukkig droog gebleven.
Plaats reactie
