Den uitwerpsel
Behalve den man manco die de Sarphatistraat 1 de mooiste plek plexiglas van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel kerkdienst gekend dan den uitvreter uitwerpsel.
Den uitvreter uitwerpsel, dien je in je bed bedelbrief vond liggen met zijn vuile schoenen schoener, als je 's avonds laat thuis kwam. Den uitvreter uitwerpsel, die je sigaren signalen oprookte, en van je tabak taboe stopte en je steenkolen steentijdperk verstookte en je kasten kasteelvrouwen nakeek en geld gelegenheidsdrinkers van je leende en je schoenen schoener opdroeg en een jas jeneverbes van je aantrok als-i in den regen regime naar huis moest. Den uitvreter uitwerpsel, die altijd wat liet halen op den naam nabeschouwing van een ander; die als een vorst vos vouwfiets voyeurisme jenever jeugd zat te drinken op 't terras terreur van ‘Hollandais’ voor de centen centraalstation van de lui luierbroekje; die parapluies paratroepen leende en nooit terugbracht; die een barst basisbegrip stookte in de tweedehandsch kachel kadaver kadetje kaftan van Bavink; die dubbele boorden bordelen borelingen borelhapjes droeg van zijn broer brokkenpiloot brombeer en de boeken boemelaren uitleende van Appi, en buitenlandsche reizen rekels maakte als-i z'n ouwe heer hefbruggen weer had afgezet, en pakken pakpapier paksoi palmolie droeg, die hij nooit betaalde.
