| Identificatie
Ik ben dat koebeest in de Auvergne na het eten
Met hagelwitte haren over de opperhuid;
Zelfingenomen glanst mijn zwarte natte snuit:
De dichter heeft parbleu mijn Saint Nectaire gegeten.
 Maar voeIt die koe er voor Frauk Valkenier te heten?
Ze heeft tenslotte een eigen literair geluid:
Vond zij het ote-bote-boe poëem niet uit,
Heel lang geleden al, in een modern verleden?
Goed, laten wij proberen weer onszelf te zijn,
Helder als water, onbegrijpelijk als wijn,
Loeiend in 't literair café of aan de sloot.
Een Auvergnaatse koe bezoekt niet vaak de Meierij,
Nou ja, kwam ik veel uerder dan mijn eigen wei?
Jij kent je slager niet, ik evenmin mijn dood.
Uit: 'Zuidse Sonnetten'
Bron: Waybackmachine, Tilburg Literair (1995)
|
 Frank Valkenier (Tilburg, 1907). Pseudoniem van Frans J.H.M. van der Ven. Schreef als hoogleraar diverse standaardwerken over arbeidsrecht en sociale politiek. Hij was een der voortrekkers en inspirators van de culturele beweging Brabantia Nostra. Jarenlang hoofdredacteur van het gelijknamige blad, dat later opging in het huidige Brabantia. Hij publiceerde een aanzienlijk aantal dichtbundels, w.o. Blazoen (1938), Laus Brabanciae (1946), Getijden van het hart (1947). In 1970 stichtte hij de Brandon Pers, een privé uitgeverij-drukkerij, en daar verschenen, na lang zwijgen, weer een aantal bundels van hem, o.a. Kruimels van de tafel (1971), Met hartelijke groeten (1973), Rondelen (1982). De bundel Fragmenten uit het niets (Amsterdam, 1981) bevat een selectie uit een vijftal Brandonbundels.
Bron: Waybackmachine, Tilburg Literair (1995)
Zie ook: CuBra of Frank Valkenier op CuBra
|
